Архив рубрики ‘Խճանկար’

Բարի օր: Գրում եմ շատ պայծառ դեմքի արտահայտությամբ, որովհետև էն դրական էմոցիաները, որոնք ստացա Վանաձորում, իմ կարծիքով, դեռ երկար չեմ մոռանա: Հմմմ՜… էս նյութը գրում եմ, որպես շնորհակալություն, բոլոր են մարդկանց ովքեր կազմակերպել են Վանաձորի բարեգործական համերգը: Էս համերգը առաջ տանող մի հատ մեե՜ծ քայլ էր, որը օգուտ տվեց ոչ միայն ինձ ու Լուսոյին: (далее…)

-Պատրաստվում ես գրե՞լ:

-Այո, մտածում եմ ո՞րտեղ: (далее…)

AstaԱռուն մնաց-մնաց ու խոսեց.

-Ջուրը չեմ սիրում, մի տեսակ:

Անտառը լուռ էր ու շշուկ անգամ չկար: (далее…)

Անվեեե՜Րջ…

Posted: 27 ноября, 2014 in Խճանկար

IMG_2082Լռություն, աղմուկ, ու հետո էլի լռություն: Ի՞նչ է սերը, ի՞նչ է ատելությունը, անտարբերությունը, մեղքի զգացումը, ուրախությունը: Զգացմու՞նք: (далее…)

Նկար

Posted: 20 октября, 2014 in Խճանկար
Метки:

000_0008

 

 

 

 

Ես քայլում էի փողոցով երբ հանդիպեցինք: Տեսա աչքերը, ժպիտը: Մի ուրիշ նկար էր ինքը: (далее…)

Խանութում աղմուկ էր: Էդ աղմուկի մեջ ավելի էր դժվարանւմ կենտրոնանալը: Էդ երկու պայուսակները ավելի ու ավելի մեծ խնդիր էին դառնում: ԵՐկու սև պայուսակ: (далее…)

Աստա, Asta Մամիկոնյան, MamikonyanԵրբ կդառնաս անվերջ սրտիդ բաբախյունը կհասնի արևին: (далее…)

Asta Astghik Աստղիկ Mamikonyan ՄամիկոնյանԿաթիլի նման է իմ անիրականությունը: Իմ մեջ, քո մեջ, նրա մեջ ապրող մի մե՜ծ աշխարհ: Ինչպես ժամանակը, որ մեկ կանգնում, մեկ շարժվում է: Այդպիսին է իմ անիրականությունը: (далее…)

Թբիլիսի,,,Մխիթար Սեբաստացի կրթահամալիր,,,Աստա/Ատղիկ/ Մամիկոնյան,,,Արեգ Գալոյան,,,Էլիզա ԲաղդիյանԱրդեն երկու օր է անցել, ինչ վերադարձել ենք Թբիլիսիից: Այստեղ անսպասելի ցուրտ է: Թերթում էի մեր Թբիլիսյան նկարները ու մեկ էլ մտքիս մի պատմություն եկավ, որն ուզում եմ պատմել:  (далее…)

634327304660951086-untitled«Մառախլապատ առավոտ էր, երբ սկսվեց այդ պատմությունը»-պամում էր նա հյուրահատուկ և անկեղծ մի ժպիտ դեմքին: «Արդեն մեկ ամիս էր ինչ աշխատանք էի փնտրում, սակայն այնպիսի վայրում էի ապրում, որտեղ չկար սեր, զգացմունք և արվեստ: Նրանց առաջարկած աշխատանքները մեխանիկական էին և զուրկ ուրախությունից, իսկ ես արվեստի մարդ եմ և կգժվեի այդպիսի պայմաններում:  (далее…)